วัดเกาะเปริด

บ้านเกาะเปริด อ.แหลมสิงห์ หนึ่งในแหล่งที่สายบุญต้องมาทำบุญไหว้พระวัดเกาะเปริด แล้วไปเที่ยวผจญภัยชมธรรมชาติที่สวยงามของ เกาะโจรสลัด ในตำนานกว่า 160 ปี บ้านเกาะเปริด (เกาะ-เปิด) อ.แหลมสิงห์ จ.จันทบุรี ที่คนต่างพื้นที่มักเรียกผิดว่า เกาะเป-ริด ได้ชื่อว่าเป็นเกาะกลางทะเล โดยในปี พ.ศ.2449 ชาวบ้านได้สร้างวัดเกาะเปริดบนเกาะแห่งนี้ แต่ก็ยังคงสภาพเป็นเกาะ จนกระทั่งปี พ.ศ.2488 หลวงพ่ออวน ฉันโน เป็นเจ้าอาวาส และท่านเป็นพระเกจิทรงวิทยาคม ที่เป็นพระลูกศิษย์ของหลวงพ่อสุ่น วัดปากน้ำแหลมสิงห์ ที่ได้ชื่อว่า พระอวนไนล่อน เนื่องมาจากร่ำลือชื่อในเรื่องหนังเหนียว จากนั้นได้เริ่มมีการสร้างสะพานไม้ จนกระทั่งปี พ.ศ.2518 สมัย ม.ร.ว.คึกฤทธิ์ ปราโมช เป็นนายกรัฐมนตรี ได้อนุมัติเห็นชอบให้ถมดินสร้างถนนเชื่อมจากแผ่นดินมายังเกาะ จนกระทั่งวัดเกาะเปริดสร้างแล้วเสร็จสมบูรณ์ในปี 2558 รวมกาลเวลาแล้ว 109 ปี อ่านเพิ่มเติม...

กศน.ตำบลคลองน้ำเค็ม

 

กศน.ตำบลคลองน้ำเค็ม

ประวัติความเป็นมา

กศน.ตำบลคลองน้ำเค็ม ตั้งอยู่ภายในบริเวณวัดคลองน้ำเค็ม ตำบลคลองน้ำเค็ม ซึ่งบริเวณ กศน.ตำบลคลองน้ำเค็ม เดิมเป็นที่ตั้งของโรงเรียนวัดคลองน้ำเค็มโดยขอใช้อาคารของศูนย์พัฒนาเด็กเล็กตำบลคลองน้ำเค็มหลังเก่า และต่อมาใช้ในการจัดการเรียนการสอน โดย กศน.ตำบลคลองน้ำเค็ม ก่อตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ.2541 โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อจัดการศึกษาให้ชุมชนเป็นฐานแห่งการเรียนรู้ และสร้างโอกาสทางการศึกษาที่มีความเป็นธรรมให้กับประชาชนทุกกลุ่ม ได้แก่ กลุ่มผู้ด้อย ผู้พลาด และขาดโอกาสทางการศึกษา โดยใช้ กศน.ตำบลเป็นฐานแห่งการเรียนรู้ เป็นศูนย์กลางการประสานงานให้เกิดการมีส่วนร่วมของภาคีเครือข่ายทุกภาคส่วนในการจัดกิจกรรมการเรียนรู้ให้กับประชาชนในพื้นที่ โดยการพัฒนา กศน.ตำบลให้มีศักยภาพและความพร้อมในการบริการ การเรียนรู้แก่ประชาชนทุกกลุ่ม โดย กศน.ตำบลคลองน้ำเค็มตั้งอยู่ในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลพลิ้ว หมู่ที่ 5 ตำบลคลองน้ำเค็ม อำเภอแหลมสิงห์ จังหวัดจันทบุรี ลักษณะอาคารเป็นอาคารปูนชั้นเดียว แยกอยู่เป็นเอกเทศ อยู่ใกล้กับโรงพยาบาลส่งเสริมส่งภาพตำบลคลองน้ำเค็ม อ่านต่อ...

ข้อมูลเนื้อหา เรื่องราว เขียนโดย นางสาวเมทินี  พาหา

ภาพถ่าย/ภาพประกอบ โดย นางสาวเมทินี  พาหา

สงกรานต์สมานสามัคคี สืบทอดประเพณีไทย ตำบลพลิ้ว

 

สงกรานต์สมานสามัคคี สืบทอดประเพณีไทย

ประเพณีวันสงกรานต์ ตำบลพลิ้ว เป็นวัฒนธรรมประเพณีอันดีงามที่สืบทอดกันมาช้านาน เป็นวันบำรุงพระพุทธศาสนาและวัดวาอารามในท้องถิ่น กิจกรรมอย่างหนึ่งในเทศกาลสงกรานต์ คือ การทำบุญตักบาตร สรงน้ำพระ และรดน้ำขอพรผู้สูงอายุ กิจกรรมเหล่านี้ คือ การบำรุงพุทธศาสนาและการมอบงบประมาณให้วัดในท้องถิ่นของตนๆไว้ใช้จ่ายในการพัฒนาและปฏิสังขรณ์ถาวรวัตถุต่างๆภายในวัดครั้งสำคัญ

สงกรานต์ หมายถึง การส่งท้ายปีเก่าต้อนรับปีใหม่ เดิมทีวันที่จัดสงกรานต์นี้นั้นจะมีการคำนวณทางดาราศาสตร์ แต่ในปัจจุบันได้มีการกำหนดวันที่แน่นอน คือ ตั้งแต่ 13 – 15 เมษายน แต่เดิม วันขึ้นปีใหม่ไทย คือ วันเริ่มปีปฏิทินของไทยจนถึง พ.ศ. 2431 และได้มีการเปลี่ยนแปลงมาเป็นวันที่ 1 เมษายน เป็นวันขึ้นปีใหม่จนถึง พ.ศ. 2483 กิจกรรมที่ประชาชนชาวตำบลพลิ้วจะร่วมกันทำในวันสงกรานต์นั้น เริ่มตั้งแต่ตอนเช้าจะทำบุญตักบาตรถวายพระ หลังจากตักบาตรเสร็จแล้วจึงเลี้ยงพระฉันเช้าที่ศาลาการเปรียญ และสรงน้ำพระพุทธรูป โดยนำดอกไม้ ธูปเทียนไปบูชาแล้วจึงนำน้ำอบไปประพรมที่องค์พระ เพื่อแสดงความเคารพบูชาและสรงน้ำท่านในวันขึ้นปีใหม่  อ่านต่อ

ข้อมูลเนื้อหา เรื่องราว เขียนโดย นางสาวปฏิญญา ผ่องแผ้ว ภาพถ่าย/ภาพประกอบ โดย ปังปอนด์ ถ่ายภาพ ข้อมูล TKP อ้างอิง https://www.facebook.com/media/set/?set=a.1692869464114119&type=3

กศน.ตำบลบางสระเก้า

เมื่อในอดีตที่ผ่านมา ก่อนที่ชาวบ้านจะเข้ามาลงหลักปักฐานสร้างครอบครัว เดิมพื้นที่นี้เป็นป่าที่อุดมสมบูรณ์ มีลักษณะเป็นที่เนินและที่ราบลุ่ม ตั้งอยู่แถบชายทะเล มีแม่น้ำลำคลองไหลผ่าน มีการแบ่งแยกพื้นที่ระหว่างป่าไม้เบญจพรรณ ได้แก่ ต้นยางนา ต้นยางใต้ ตะเคียน ต้นไผ่ ต้นประดู่ ซึ่งเป็นพืชน้ำจืด และป่าชายเลน ได้แก่ ต้นโกงกาง ต้นจาก ต้นกวาด ต้นแสม ต้นลำพู ต้นลำแพน ต้นกะสัก ต้นโปรง ต้นกะบูน ซึ่งเป็นพืชน้ำเค็ม เนื่องจากนี้ยังเป็นพื้นที่ป่าที่อุดมสมบูรณ์ ทั้งป่าเบญจพรรณและป่าชายเลน จึงเป็นแหล่งที่อยู่อาศัยและหาอาหารของสัตว์นานาชนิด ได้แก่ ช้างป่า เสือลายพาดกลอน เสือปลา เสือแปลง นากทะเล จระเข้น้ำเค็ม ลิงแสม (ปัจจุบันสัตว์เหล่านี้สูญพันธุ์ไปจากพื้นที่แล้ว) นอกจากนี้ยังมีสัตว์ปีกและสัตว์เลื้อยคลานอีกหลายชนิด ซึ่งมีหลักฐานอ้างอิงจากการบอกเล่าและพบเห็นของชาวบ้านในรุ่น ปู่, ย่า ที่เล่าสืบต่อกันมา และหลักฐานอ้างอิงที่ทำให้เชื่อได้ว่าเป็นที่อยู่อาศัยและแหล่งหากินของช้างป่า ก็คือ แอ่งดินที่ช้างป่ามานอนรวมกันและเกลือกกลิ้ง เมื่อมีฝนตกก็จะมีน้ำขังในแอ่งดิน ช้างได้อาศัยน้ำที่ขังอยู่สำหรับกินและนอนเล่นจนมีขนาดกว้างและลึกมากขึ้น มีปรากฏทั่วไปในพื้นที่จำนวน 9 แห่ง ชาวบ้านเรียกว่า “สระ” ต่อมาชาวบ้านได้ใช้จำนวนสระมาตั้งเป็นชื่อหมู่บ้านว่า  เรียกว่า “บ้านบางสระเก้า  อ่านเพิ่มเติม...

ข้อมูลเนื้อหา เรื่องราว เขียนโดย นางสาวเบญจวรรณ  ชาตกุล

ภาพถ่าย/ภาพประกอบ โดย นางสาวเบญจวรรณ  ชาตกุล